ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เชลซีภายใต้ BlueCo ถูกมองว่าเป็นสโมสรที่ทุ่มเงินสะสมดาวรุ่งพรสวรรค์จากทั่วโลกเข้ามาในทีมจำนวนมาก แต่กลับยังขาดความลงตัวในภาพรวม กระทั่งการมาของ ชาบี อลอนโซ่ ในฐานะกุนซือผู้มีอำนาจตัดสินใจเต็มตัว ได้เริ่มเปลี่ยนทิศทางของสโมสรไปสู่แนวคิดที่ชัดเจนขึ้น นั่นคือความสำเร็จไม่ได้มาจากพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีแข้งวัยเก๋าที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์เป็นแกนหลักคอยประคองทีม โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่เกมมีความกดดันสูงและต้องการความนิ่งมากกว่าความหวือหวา

มุมมองของอลอนโซ่สะท้อนให้เห็นว่า ประสบการณ์คือฐานรากของทีมที่แข็งแกร่ง เพราะแม้โค้ชจะสั่งแท็กติกจากข้างสนามได้ แต่เมื่อเสียงนกหวีดเริ่มต้นขึ้น นักเตะในสนามต้องรับมือกับสถานการณ์จริงด้วยตัวเอง เขาจึงต้องการผู้เล่นที่ทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียง เป็นผู้นำ และช่วยสื่อสารแผนการเล่นให้เพื่อนร่วมทีม โดยตัวอย่างที่ชัดที่สุดคือบทบาทของ กรานิต ชาก้า ในระบบที่อลอนโซ่ใช้กับไบเยอร์ เลเวอร์คูเซ่น ซึ่งเป็นกองกลางแบบเมโทรนอมที่คอยคุมจังหวะ รักษาโครงสร้าง และทำให้ทีมสมดุลทั้งตอนเปลี่ยนจากรุกเป็นรับ สำหรับเชลซี ความต้องการในลักษณะนี้กำลังถูกจับตามองอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการหวนร่วมงานกับชาก้า หรือแม้แต่ชื่อของ จอร์แดน เฮนเดอร์สัน ที่เคยถูกพูดถึง เพราะอลอนโซ่ต้องการนักเตะที่รู้วิธีชะลอเกม รอจังหวะ และพาทีมผ่านช่วงเวลาสำคัญไปให้ได้ด้วยความนิ่งและชั้นเชิง

โปรเจกต์ใหม่ของเชลซีในฤดูกาล 2026/27 บ่งบอกชัดว่า BlueCo เริ่มให้ความสำคัญกับการสร้างทีมที่ใช้งานได้ทันที มากกว่าการซื้อเพื่อเก็งกำไรในอนาคต การคว้าตัว มอร์แกน โรเจอร์ส ด้วยค่าตัวระดับสถิติสโมสร หรือการให้ความสนใจ แดนนี่ เวลเบ็ค สะท้อนแนวคิดดังกล่าวได้เป็นอย่างดี เพราะอลอนโซ่ต้องการสมดุลระหว่างพลังของดาวรุ่งอย่าง โคล พาลเมอร์ กับความเก๋าของผู้เล่นที่ผ่านศึกพรีเมียร์ลีกมาแล้วอย่างโชกโชน เพื่อเปลี่ยนเชลซีจากทีมที่ต้องเล่นแบบเอาตัวรอด ไปสู่ทีมที่คุมเกมและกำหนดผลการแข่งขันได้เอง การมอบอำนาจให้อลอนโซ่จึงไม่ใช่แค่การเปลี่ยนโค้ช แต่คือการยอมรับว่าความยิ่งใหญ่ของสิงห์บลูส์จะกลับคืนมาได้ ก็ต่อเมื่อทีมมีทั้งคุณภาพ ความเป็นผู้นำ และประสบการณ์เป็นรากฐานสำคัญของทุกตำแหน่งในสนาม